چه بزرگ شده ام از روزی که روحم در ذره ذره ی رنج های عشق تو فرسود و چه بزرگ شده ام از روزی که درصدد کشف تو برآمدم.انگار تمام نقص هایم را در آیینه ی چشم های تو دیدم و تصویر نیمه تمام من با دیدن طرح کامل شخصیت تو به کمال رسید.
چه بزرگ شدم از آن روز که خونم با تو عجین شد و چه پیدا شدم از روزی که در تو گم شدم.

باورم نمیشود که امروز آخرین روز اسارت باشد.
خدایا...خدای من...یعنی فردا او را میبینم؟او را...عطر نگاهش را...او را و آغوش مهربانش را...
خدایا...خدای من شکرت که زنده مانده ام تا همچین روزی را ببینم
روزی که در ماوراء تمام لحظات آن می شود در انتظار او بود...در انتظار او
و آن ساعتی که بیاید و من در حرارت مهربانیش مثل یک دانه برف،ناچیز و بی مقدار ذوب شوم...

من هم آرمان و دوست داشتم.من هميشه رك بودم، با خودم بيشتر از هر كس ديگه اي؛من دوسش داشتم و براي جذبه ي بينمون دليل خاصي هم نداشتم.هر چند جايي نميدونم دقيق كجا يا حتي كي ، بهم كفته بود كه هيج وقت براي دوست داشتن واقعيت دليل پيدا نميكني...يكي رو دوست داري و چراش برات خيلي هم نبايد مهم باشه آرمان به من حس آرامش و امنيت ميدهكنارش بودن يه حسي لطيفي بهم ميده .بي قرارم نميكرد و منم به حس بي قراري احتياج نداشتم.دختر بچه ي15ساله كه علاقه و عشق برام به معني بي قراري باشه،براي من كه تمام زندگيم مبارزه كرده بودم،براي هر چيزي تلاش مضاعف كرده بودم.علاقه،كوبش قلب به معني

خدایا!نوشتن از دردهایی که با کسی نمی توان گفتشان و گفتن از دردهایی که با کسی نمیشود قسمت کردشان گزافه گویی یک عقل خمار است.لحظاتی هستند که درکشان برای هیچ کس جز خود انسان مقدور نیست،مثل دردهایی که هرگز کسی از عمقشان باخبر نیست.برای هر دردی نمیشود گریست.گاهی دردها چنان سوزناکند که بر آن ها حتی قطره اشکی نیست،مثل رنج هایی که چنان روح را میفرسایند،که دیگر وجودی نیست.گاهی آدمی چنان غریب میشود که کالبدش را گم میکند.آن وقت احساس میکند که خاک شده است.خاک خاک خاک.خاکی که نه خود را میشناسد نه غیر را.آن وقت زندگی یک دور باطل میشود،بی حاصل و بی سرانجام.آن شب هایی